چرا نهادهای صنفی درباره وضعیت اینترنت سکوت کرده‌اند

به گزارش نگاه فناوری:در روزها و هفته‌هایی که شاهرگ حیاتی اقتصاد دیجیتال ایران، یعنی اینترنت، قطع شده است، نگاه‌ها بیش از همیشه به سمت نهادهایی است که خود را نماینده و صدای این اکوسیستم معرفی می‌کنند. سازمان نظام صنفی رایانه‌ای، اتاق‌های بازرگانی و اتحادیه‌هایی مانند اتحادیه کشوری کسب‌وکارهای مجازی و اتحادیه صنف فناوران رایانه امروز در معرض آزمونی تاریخی هستند: آیا نمایندگان واقعی اعضای خود و مدافع حقوق بنیادین آن‌ها هستند، یا صرفاً به رایزنی‌های پشت درهای بسته اکتفا می‌کنند؟

واقعیت این است که در برابر فاجعه قطع اینترنت، انتظار می‌رفت این نهادها موضع رسمی، شفاف و قاطع بگیرند و از حق دسترسی آزاد و فراگیر به اینترنت دفاع کنند؛ حقی که نه فقط امتیاز، بلکه زیربنای بقای هزاران کسب‌وکار، معیشت صدها هزار نفر و ابزار مهم زندگی میلیون‌ها ایرانی است. اما تاکنون هیچ بیانیه یا موضع رسمی از سوی این نهادها منتشر نشده است. تنها انجمن تجارت الکترونیک تهران در بیانیه‌ای گفته که صحبت از کیفیت اینترنت در شرایط خاموشی گسترده دیجیتال، بی‌معناست.

تجربه نشان داده که در شرایط بحرانی، نهادهای متولی معمولاً به دلیل نگرانی‌های امنیتی و اجتماعی، به ساده‌ترین راه‌ها یعنی محدودیت بیشتر روی می‌آورند. موافقان محدودیت نیز از این شرایط استفاده می‌کنند تا خواسته‌های خود را به مدیریت فضای مجازی تحمیل کنند. به همین دلیل، صداهای موافق اینترنت آزاد و فراگیر باید شنیده شود و امروز، نهادهای صنفی مرتبط با اکوسیستم دیجیتال شاید تنها بلندگوهای فعال و در دسترس برای تقویت چنین صدایی هستند.

حتماً رایزنی‌های خصوصی و نامه‌های محرمانه انجام شده و اظهارنظرهای پراکنده‌ای هم از برخی اعضای هیئت مدیره وجود دارد، اما این اقدامات کافی نیست. این رویکرد بیشتر شبیه مدیریت بحران و کاهش خسارت‌های ثانویه است، در حالی که اصل بحران پابرجاست.

سکوت رسمی یا واکنش حداقلی نهادها پیام‌های خطرناکی دارد

عدم درک اهمیت موضوع: اینترنت برای اعضا مانند اکسیژن است و قطع آن به معنای مرگ تدریجی کسب‌وکارهاست. سکوت نهادها این واقعیت را زیر سؤال می‌برد.

اولویت دادن به ملاحظات سیاسی بر منافع صنفی: این انفعال ممکن است نشان دهد حفظ روابط با نهادهای قدرت، بر دفاع علنی از حقوق اعضا اولویت دارد.

بی‌اعتبار کردن مفهوم نمایندگی: وقتی نهاد صنفی در حیاتی‌ترین بزنگاه صدای اعضای خود نباشد، فلسفه وجودی‌اش زیر سؤال می‌رود.

انتظار از نهادهای صنفی این نیست که وارد تقابل سیاسی شوند، بلکه خواست منطقی این است که با تمام توان حقوقی و مدنی خود، صدای واحد و رسای بخش خصوصی باشند.

رایزنی در سکوت شاید مرهمی موقت باشد، اما فریاد نزدن در برابر بحرانی که حیات اکوسیستم را تهدید می‌کند، خطای استراتژیک و تاریخی است. امروز، اقتصاد دیجیتال ایران بیش از هر زمان دیگری به نمایندگانی شجاع، شفاف و مسئولیت‌پذیر نیاز دارد که باور داشته باشند «اینترنت» یک حق بنیادین است، نه امتیازی قابل مذاکره در جلسات خصوصی.